En Vigo en tres paisaxes, Manuel Lueiro Rey ofrece un exercicio excepcional de poesía urbana galega que captura a cidade en tres latexos: trece poemas que combinan precisión métrica e musicalidade, coa capacidade de escoitar o rumor humano das rúas. Estes sonetos, creados en 1960 e premiados no certame «Cidade de Vigo», tornáronse nun pequeno clásico, celebración da urbe atlántica e lección de forma e ritmo para calquera lector.
Lueiro transitou do castelán ao galego nos anos sesenta, mantendo sempre un compromiso coa xente e coa historia que a acompaña. Neste libro, pon o seu oficio ao servizo da cidade, transformando a paisaxe en emoción, memoria e compás urbano. Cada poema mostra a súa habilidade técnica e o dominio do soneto, dialogando coa tradición literaria galega e universal.
A edición actual, baseada en Sonetos a la ciudad de Vigo (1960) e modificada en 1990, recupera e actualiza estes textos, permitindo redescubrir Vigo desde unha perspectiva literaria única. O lector percibe a cidade como un territorio moral e poético, onde a historia convive coa beleza e o latexo do porto acompaña a música íntima de cada verso.
Esta obra é un exemplo destacado de poesía urbana galega, accesible tanto para amantes da literatura como para aqueles interesados na memoria e identidade viguesa. O sonetario ofrece un diálogo entre cidade e palabra que segue sendo relevante, demostrando como a poesía pode facer visible o invisible e transformar a experiencia cotiá en algo extraordinario.
A través de Vigo en tres paisaxes, cada lector percibe a cidade con nova intensidade, redescubrindo o seu carácter, as súas historias e os seus recantos coa mirada dun poeta atento a cada detalle.
