Sereas afónicas, de Luísa Abad, é un poemario que se inscribe con forza na poesía feminista galega, ofrecendo un percorrido vital que representa a experiencia de moitas mulleres contemporáneas. Estruturado en cinco apartados —A foto en sepia, Cada pedra fai camiño, Facendo niño, Recoñecerse noutras voces e Con voz propia—, o libro constrúe unha narrativa poética que evoluciona cara á conquista dunha identidade propia e consciente.
Ao longo da obra, a autora denuncia a violencia simbólica que sofren as mulleres e as dificultades para romper co que se considera a orde «natural» das cousas. Ademais, analiza o peso do modelado social, que penaliza cada intento de afastarse do establecido. Así, a lectura convértese nun exercicio de reflexión sobre o papel da muller na sociedade actual e sobre as múltiples esixencias que recaen sobre ela.
Por outra banda, o poemario aborda cuestións como a tiranía da beleza, a síndrome da impostora ou a idealización do amor romántico. Estes temas aparecen tratados cunha voz honesta e directa, que interpela ao lector e o invita a cuestionar os seus propios esquemas. Deste xeito, Sereas afónicas consolídase como unha proposta relevante dentro da poesía feminista galega contemporánea.
A obra tamén reivindica a importancia dos coidados, da comunidade e da memoria colectiva. A través dun ton íntimo e reflexivo, Luísa Abad propón pechar o círculo vital aceptando as derrotas e transformándoas en aprendizaxe. Así, emerxe unha voz empoderada que non renuncia á herdanza da tribo, senón que a resignifica para construír novos horizontes.
Sereas afónicas é un libro necesario que combina emoción, crítica e conciencia social. Unha lectura que dá voz ás mulleres e abre espazos para o cambio.
Máis información sobre a obra nestes artigos:
Luísa Abad, poeta: «Arrepíntome de reivindicar o modelo masculino de independencia»
