As trobadoras silenciadas, de Clara Pino, é un poemario que se inscribe na tradición da poesía feita por mulleres galegas, ofrecendo un percorrido íntimo polos oficios que durante séculos sostiveron a vida e a economía da nosa terra. Neste segundo libro, a autora pon o foco en figuras como as muiñeiras, leiteiras, redeiras ou labregas, mulleres que traballaron en silencio e cuxo legado permanece, en moitas ocasións, invisibilizado.
Ao longo das súas páxinas, o lector descobre unha voz que lembra e tamén reivindica. Cada poema actúa como unha pequena restitución da memoria, devolvéndolles protagonismo a quen nunca o pediu, pero sempre o mereceu. Así, a obra constrúe unha ligazón entre pasado e presente, facendo evidente que moitas das loitas iniciadas por estas mulleres seguen vixentes hoxe.
Ademais, o libro propón un diálogo artístico singular. A palabra de Clara Pino atopa un eco visual na pintura de Ángeles Garrido, xerando un espazo compartido onde texto e imaxe se entrelazan. Esta complicidade amplía a experiencia lectora e dota o conxunto dunha dimensión estética especialmente coidada.
Sen renunciar á delicadeza, a autora aborda cuestións como o recoñecemento, a dignidade e a identidade. A súa escrita, próxima e evocadora, conecta coa tradición da poesía mulleres galegas desde unha mirada contemporánea, capaz de emocionar e facer pensar ao mesmo tempo.
As trobadoras silenciadas é unha homenaxe ás voces que abriron camiño. Un libro que invita a escoitar, a lembrar e a valorar todo aquilo que nos sostén.
Máis información sobre a obra nestes artigos:
As trobadoras silenciadas, de Clara Pino e Ángeles Garrido – Caderno da crítica
