A dama que fala, do grupo Rompente, inscríbese de cheo na historia da vangarda poética galega, recuperando a reedición do último libro publicado polo colectivo en 1983, pouco antes da súa disolución. Esta obra revisita un dos experimentos máis radicais da literatura galega contemporánea, onde poesía, música e artes visuais se funden nun mesmo espazo de ruptura e creación.
O libro recolle os textos orixinais do proxecto escénico “A dama”, un espectáculo itinerante que funcionaba como un verdadeiro laboratorio artístico sen normas fixas. Antón Reixa, Alberto Avendaño e Manuel M. Romón artellaron unha proposta sen ensaios pechados, onde o imprevisible era parte esencial da obra. Así, a vangarda poética galega materializábase nunha experiencia viva, cambiante e deliberadamente incómoda.
Nesta reedición tamén se recupera a pegada visual de artistas como Menchu Lamas e Antón Patiño, así como a colaboración musical de Enrique X. Macías e Julián Hernández. O resultado é un volume que funciona como arquivo, pero tamén como explosión creativa que segue interrogando o presente.
O libro inclúe ademais un apéndice documental que permite contextualizar aquel tempo de ruptura, incerteza e liberdade despois da ditadura. Rompente emerxe aquí como un colectivo que non pedía permiso, que publicaba, actuaba e provocaba desde a periferia cultural.
A lectura de A dama que fala amosa que a vangarda poética galega non foi só un movemento histórico, senón unha actitude: a de cuestionar, romper e reinventar as formas de expresión. O seu regreso actual confirma que aquel “accidente creativo” segue tendo consecuencias no presente.
Unha obra fundamental para entender a experimentación artística en Galicia e a forza dun colectivo que fixo da ruptura o seu propio idioma.
Máis información sobre a obra nestes artigos:
