Categorías
Certamen Vigo Histórico Editorial Elvira

CONVOCATORIA: VII Certame de Relatos Vigo Histórico

Estes días estamos mirando polas fiestras das nosas casas máis do habitual; o que vemos é unha cidade fantasmal, case postapocalíptica e lembramos todas esas películas de catástrofes que conforman o noso imaxinario colectivo. Pero vemos tamén persoas sorrir de balcón a balcón, comunidades de veciños organizándose para que non lle falte de nada á señora do quinto que vive sola, e un montón de iniciativas para nos entreter neste confinamento. Por no falar de todo ese persoal sanitario e doutros sectores, que traballan día e noite para tentar devolvernos a degoirada normalidade o antes posible. Todo isto énchenos de esperanza porque así é como conseguiremos superar esta situación: unidos, esperanzados, quedando na casa o maior tempo posible e sendo conscientes de que a vida non volverá ser exactamente igual, porque tenemos moito que revisarnos como sociedade.

A literatura tense convertido na nosa liberdade de movemento durante estes días. E queremos, PRECISAMOS, que se sigan escribindo historias que nos fagan ver a realidade dende outros prismas. Por iso, este ano presentamos o VII Certame de Relatos Vigo Histórico nun contexto complicado e extraordinario: a crise sanitaria do Covid-19.

Todo o equipo de Editorial Elvira ten reflexionado en profundidade sobre a posibilidade de adialo; pero, ao tratarse dunha convocatoria e que non pon en risco ninguna das medidas de distanciamento social que se recomendan dende o goberno, temos decidido seguir adiante coas datas que tiñamos previstas para esta aventura editorial á que temos tanto agarimo. Prescindimos de convocar a rolda de prensa habitual e botámonos a grabar este video para anunciar a posta en marcha da sétima edición do Certame de Relatos Vigo Histórico.

O noso obxectivo principal é dar saída a toda esa paixón literaria que nos rodea, que é moita e, segundo a nosa experiencia en anteriores edicións do certame, de gran calidade. O mundo está enchido de grandes escritores e escritoras e este é o mellor xeito que atopamos para darvos o lugar que vos merecedes.

O centro deste certame é Vigo, sendo fundamental que a nosa cidade teña un papel protagonista nos relatos participantes. E estamos a poñérvolo doado porque se trata dun escenario de granito que ten sido punto de partida para centos de historias. Un lugar no que o olor a mar e a humidade envólveo todo e que flúe a través dunha conciencia colectiva curiosa.

Os prazos son moi parecidos aos de anos anteriores: empeza a recepción de relatos ás 00:00 horas do venres 27 de marzo e acaba ás 23:59 horas do 1 de xullo. A partir dese momento o xurado terá arredor de dous meses e medio para ler os relatos, reunirse e facer as súas valoracións. Notificaranse os relatos gañadores nun acto informativo no mes de setembro e farase a entrega de premios nunha gala cuxa data será fixada a finais deste ano, na que tamén presentaremos Relatos na rúa VII, un libro no que publicaremos os relatos gañadores (primeiro premio, segundo premio e accésits) xunto a unha selección dos relatos que máis gustaron entre o xurado.

Na nosa web podedes acceder ás bases do certame, que estamos seguros de que resolverán calquera dúbida que vos poida xurdir.

Estamos convencidos de que en tempos revoltos a creatividade é a mellor das terapias para tentar xestionar a incerteza (que é moita e en moitos eidos). Así que, dende o noso confinamento, nos temos proposto seguir poñendo en valor eses universos creativos que nestes intres funcionan como inhibidores dunha realidade que supera a calquera ficción que tivésemos podido ler (ou editar).

Queremos aproveitar para presentarvos un novo proxecto paralelo ao Certame de Relatos Vigo Histórico, que xorde a raíz de toda esta situación na que a solidariedade se fai vital. «Lemos convosco» nace do compromiso de devolverlles aos nosos maiores toda esa tradición oral que nos teñen regalado e grazas á que seguen vivas moitas das nosas lendas. En todo este vórtice de noticias, pésanos especialmente a vulnerabilidade deste sector da poboación e queremos aportar o noso pequeno gran de area para coidar do seu benestar. E isto farémolo, en canto a situación de alarma sanitaria permita visitar residencias, visitando centros de día e asociacións, a través do acompañamento e da lectura dos relatos que conforman os diferentes volumes de Relatos na rúa. Esperamos a vosa colaboración neste novo proxecto, no que estamos a traballar e do que vos iremos informando en próximas datas.

Categorías
Certamen Vigo Histórico Editorial Elvira

Relatos premiados e publicables do VI Certame de Relatos Vigo Histórico

Aquí tedes a relación de relatos premiados do VI Certame de Relatos Vigo Histórico e dos relatos publicables en Relatos na rúa VI.

Noraboa a todas e todos!

Categorías
Editorial Elvira Prosa

Antón Patiño, militante da melancolía, presenta «Libro dos lugares» en Librouro

Onte a presentación de «Libro dos lugares» foi un evento máxico no que a psicanálise e a filosofía flotaron entre as forzas telúricas dos alí presentes dunha forma moi natural. Ademáis de celebrar os 50 anos da emblemática librería Librouro, un espazo ben coñecido por todas e todos, reflexionouse sobre a arte, sobre a propia identidade, sobre a melancolía líquida e sobre os «non-lugares», por suposto.Para Editorial Elvira é un libro moi especial, do que estamos moi orgullosos e parécenos un agasallo en si mesmo. Un esforzo ilusionante que mereceu moito a pena, «Libro dos lugares» é un galano para todas e todos aqueles que teñan o pracer de lelo, un regalo que dignifica a nosa cultura galega e recupera grandes nomes e escenas que nos fan lembrar que somos unha cultura importante aínda que periférica. 

Tanto Xina Vega como Ramón Nicolás acompañaron a Antón e ao noso editor Xabier, e expuxeron as súas certeiras análises facendo referencia á memoria sentimental, ás formas e ao sentido dunha obra chea de recunchos que forman parte da realidade da humanidade. «Antón escribe como pinta», dixo Xina e é verdad, aí está a maxia. Os seus relatos case se poden compoñer visualmente, por iso é tan sixela a súa lectura a pesar do intenso do seu contido e esas imaxes teñen o poder de quedar fixas no subconsciente. Antón Patiño é un militante da melancolía que define a súa obra como un «alegato contra o tempo» e ten todo o sentido do mundo se temos en conta que non aparecen moitas datas no libro e que é un exercicio de literatura case circular. Circular polo autobiográfico, polo íntimo e polo metafísico, sen academia e sen afectación. O «non-lugar» como un espazo mítico do confort persoal, o «des-lugar» como un punto de partida de revolución interior e de crítica capitalista. Retomar o recordo como presente e transformar a realidad, diso trata «Libro dos lugares».

«A cabeza dun artista é como un país libre».
Categorías
Editorial Elvira Prosa

Libro dos lugares: a memoria de Antón Patiño

A portada xa nos avisa, atopámonos ante algo moi especial: o individuo, intimamente ligado ao contexto, preséntase como unha especie de exercicio de regresión a todas esas referencias que conforman a identidade, construída sobre unha base de sensacións efémeras e de forzas telúricas que baten co propio concepto de identidade. 

Á primeira vista podería parecer que Libro dos lugares é un conglomerado de ideas mesturadas con vivencias do autor; memorias sen datas concretas, pero a verdade é que funciona como unha terapia de reconciliación profunda coa aprendizaxe que achega cada lugar, cada recuncho visitado e vivido. Porque os lugares, entendidos case como un plano de conciencia, hai que visitalos pero é fundamental vivilos, mentres nos empapamos dun infinito temporal que conforma as diferentes capas da realidade. 

Se observamos Libro dos lugares no seu conxunto e con atención, vemos que se trata de pequenas reflexións en forma de relato que falan da cultura como un ente cargado de maxia transformadora. Un refuxio ao alcande de todas e todos, un amuleto que coida dos nosos anceios e unha forza interior á que debemos dar voz para nos manter vivas e vivos. Por iso convidámosvos a facer voso este libro, a lelo e relelo coa mente aberta e visión crítica, porque no fondo é un exercicio persoal de percepción cultural. 

Como Patiño di claramente nun dos seus textos con fermosas palabras:

«[…]A utopía da arte vai abrir novas xanelas cara o descoñecido. Auctor é o que aumenta. O que aporta novos territorios. O que arrabuña na «terra incógnita» dende as exploracións da mente. Percepción aberta cara ao descoñecido […]». 

Será que o concepto de cultura, en toda a súa amplitude, é en realidade a nosa propia identidade? Que mellor xeito de descubrilo que mergullándonos nos mundos e inquietudes doutra persona disposta a compartir os seus recordos con nós para axudarnos a construír ese imaxinario mítico e necesario?

Xa podedes atopar esta xoia nas mellores librerías e na nosa tenda online.

Categorías
Cuento Infantil Editorial Elvira

Ás veces ocorre

Ás veces ocorre. Hai intres nos que se atopan pequenos oasis nos que a paz resplandece titilando na noite das nosas rutinas. Unha paz que sosega o esprito e o alimenta con soños e con vivencias compartidas.

Non hai moito tempo ocorreu. Un deses intres apareceu no camiño. Era a presentación dun libro. Os libros son algo máxico, pero este éo dunha maneira especial. Os libros recórdannos que no comezo da escritura, en tempos xa esquencidos, o coñecemento das letras e o dereito a plasmalas estaba reservado a uns poucos. Non só eran vehículos de coñecemento, senón que tamén eran trazos cos que se debuxaban feitizos arrebullados arredor dos soños.

Pero como dicíamos, este é un libro moi especial: é unha deliciosa mistura de letras e debuxos. É un libro que se le co corazón máis que coa cabeza, porque saiu do corazón e os corazóns enténdense entre sí sen necesidade da fala. É un libro que conta un conto, ou mellor dito, é un libro que fai chegar un conto ó noso corazón de meniño. Cóntanos que a vida está contida no pequeno, está contida nun canciño. Este conto ensínanos que a vida pode ser descuberta no ollar dun animaliño que remove algo no interior da xente que está ó seu carón, sacándoos da rutina, empuxándoos a unha loita fermosa na que o corazón é o capitán e o amor é o mar no que navega o paquebote da espranza.

E estando alí, escoitando as verbas das persoas que lle deron forma a esta obra sinxela e fermosa, decátome de que eu tamén coñezo a mirada do canciño. Véxoa prendida no ollar dos que soñan e no reflexo cristalino do orballo do amencer. Véxoa no sorriso dunha meniña e no resplandor do lume nunha lareira. Véxoa nas mans facendosas dunha velliña de cabelos de prata e na luz tinguida de solpor.

A mirada do canciño que nos remexe e empurra está en tódalas pequenas cousas, na sinxeleza do que en verdade paga a pena. E faime pensar nas dimensións enormes, cósmicas, que diría a autora, deste libro. Un conto que nos leva ó lugar onde os nosos soños esbaran polos bordes da memoria e se mergullan na negra paisaxe dos nosos medos e das nosas dúbidas. Lévanos alí cun berro de luz que prende coa cor vermella do noso amor e que alumea coa cor branca do camiño estrelecido as nosas espranzas de cor verde que se achegan por él. Espranzas da cor do ollar do canciño.

Moitas grazas por me invitar a compartir un deses intres. Ás veces ocorre.

Texto de José Manuel Varela e imaxes de Laia e Xexe.

Moitas grazas aos tres!

Categorías
Carlos Oroza Poesía

Un año sin Oroza

En el silencio que nos reúne y nos separa

El sentimiento sin embargo nos convoca y nos hace cómplices

(…)

En el norte hay un mar que es más alto que el cielo

Todo es vértigo y sombra

¿Quién es? ¿De dónde y hacia dónde? Me pregunto ¿Dónde?

¿De quién tanta locura? Tanto invierno abrazado

«¿Quién entonces dio fuerza a las fuentes y refrescó los manantiales

Enfrió la roca seca

Y afirmó la arena en su azul de espuela de caballero azul de color de María?»

Él fue quien creó en el sistema la asociación de ideas

En la rectitud de las estuatuas el sentido común

La asociación de ideas que provocó en el sistema el desconcierto

La introducción de un principio en la fiebre o la materia que formó la causa

Del fulgor de su azul más profundo suavo de longitud aproximada

Se estilizó en la forma

Y estableció la diferencia entre los otros sueños

Y los sueños amarillos anteriores

La forma más honesta de recordar a Carlos Oroza, en este triste día gris en el que se celebra el primer aniversario de su desaparición física (porque su esencia permanece y permanecerá), es recitarlo. Sentir sus ritmos casi chamánicos. Envolvernos de su universo salvaje, de su malditismo solitario que no es más que la libertad creativa llevada al extremo de sus consecuencias. Asumir la belleza desde sus propias palabras, como él la entendía, como quería compartirla y reflexionarla. Levitar sobre sus versos y llenar la realidad de una intensa magia velada que deslumbra a los incrédulos.

En palabras del propio Oroza«Évame es  un viaje hacia el recuerdo. Hacia lo contemplado. Un canto a la mujer. Y la voz de un hombre que viaja por la vida en dirección contraria». Por tanto Évame es el punto de partida perfecto para tenerlo presente, vivo en nuestras almas y en una memoria errática que construye nuevos universos.

Hoy más que nunca: SIEMPRE OROZA.